Echte paardenmensen

Het is niet zo dat ik mezelf al onder Neerlands beste schrijvers schaar, maar ik kan inmiddels wel terug kijken op mijn eerste columns. In het begin vond ik het erg spannend mijn eigen column weer te lezen. Met name vanwege alle reacties. Het voelde een beetje alsof ik in de etalage stond en iedereen mij ongegeneerd kon aanstaren om anoniem kritiek te leveren. Inmiddels kan ik als door de wol geverfde columnist niet wachten om de reacties te lezen. Zij zijn namelijk een bron van inspiratie.

Uit jullie reacties maak ik op dat leiderschap nog steeds beschouwd wordt als een belangrijke eigenschap van een “echt paardenmens”. Sterker nog, er werd zelfs gesteld dat mannen betere leiders zijn en dus per definitie beter met paarden kunnen omgaan. Ik ben geen feministische mannenhater, maar ik wil leiderschap in de omgang met paarden wel graag uitleggen.

Blijkbaar heerst in hippisch Nederland nog steeds de gedachte dat een paard respect voor zijn ruiter moet hebben. Als echt paardenmens zou je een paard zowel in het zadel als aan de hand moeten domineren, zoals de leider van de kudde dat doet. Dit idee is gestoeld op de aanname dat wij als mensen net zo met paarden kunnen en zouden moeten communiceren als paarden dat onderling doen. Als mens zou je de rol van kuddeleider af moeten dwingen.

En daar zit precies het gevaar; afdwingen. Wanneer je ervan uitgaat dat je een paard moet domineren, dan betekent dit dat je paard onderdanig moet zijn. Ik vraag me af op welke manier je respect van een paard zou kunnen afdwingen. Door hun taal te spreken? Met geweld? Het is mij nog nooit gelukt een paard in de trailer te krijgen door mezelf groot en sterk te maken en hem recht in de ogen te kijken. Geweld blijkt op de lange termijn eveneens geen succesvolle manier om respect af te dwingen. Veel paarden laden na de veelgebruikte bezemmethode juist moeilijker. Een paard weigert de trailer in te gaan, omdat hij niet goed genoeg getraind is om aan de hand voorwaarts te gaan. Niet omdat jij geen sterke leider bent.

Bovendien hebben paardengedragswetenschappers over de hele wereld, na duizenden uren “paardjes staren” nog niet exact kunnen vaststellen hoe de hiërarchie van een kudde in elkaar steekt. Zij hebben zelfs nog niet kunnen concluderen dat er altijd slechts één leider is. Dit blijkt volledig afhankelijk te zijn van de situatie. Soms is het ene paard de baas, soms het andere. Daarnaast is het erg lastig gebleken te onderzoeken hoe paarden onderling communiceren. Zo lastig dat het ondenkbaar is dat mensen met paarden zouden kunnen communiceren, zoals zij dat onderling doen.

Voor paarden maakt het dus totaal niet uit of je nu een man of een vrouw bent, klein of groot, introvert of extrovert. Zij zullen mensen altijd als mensen blijven zien en niet als hun soortgenoot of zelfs als hun leider. Echte paardenmensen hoeven dus niet met hun paarden te communiceren, zoals zij dat met elkaar doen. Of respect af te dwingen door hen te domineren. Zij weten dat het gaat om hoe je je paard traint. Geweld of kracht heeft hier niets mee te maken. Mijn paard hier loopt niet over een metalen rooster dat als brug dient (zie foto), omdat ik een goede leider ben. Hij heeft geleerd op mijn vraag het juiste antwoord te geven, omdat ik dit op correcte wijze heb beloond. Als echt paardenmens is het dus niet meer nodig de dominante hengst of merrie uit te hangen. Althans niet in de buurt van je paard. Wil je hierover met mij van gedachte wisselen of heb je een vraag? Mail me dan via info@janinavanderdrift.nl.

 

 

 

 

 

Dit bericht is geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink.

Reacties zijn gesloten.