Je eerste paard

Rocky geniet zichtbaar van zijn pensioenEen leerling vertelde mij ooit dat je één paard verpest in je leven, voordat je echt begrijpt hoe het werkt.  Dat vond ik nogal een pessimistische kijk op onze sport. Waarom zou je niet alles goed kunnen doen met je eerste paard? Terugdenkend aan haar uitspraak denk ik misschien wel dat ze gelijk heeft.

Ruim acht jaar geleden ontmoette ik de eigenaar van wat uiteindelijk mijn eerste echte paard zou worden. Rocky’s eigenaar was een drukbezette man met een eigen bedrijf en een gezin en zocht iemand die drie dagen in de week zijn paard kon bijrijden. Ik heb van kinds af aan altijd op andermans paarden gereden. Als er een boer in de buurt was met een paard in het weiland, dan reed ik erop. Rocky was een jonge ruin (v. Lancet) en had al één potentiële bijrijdster eraf gegooid en de andere bedankte na afloop voor het aanbod. Eerlijk is eerlijk, er zat geen rem op het paard en de galop was ook nog niet geïnstalleerd.

Ik had al snel door dat de intentie van het paard niet was om mij eraf te gooien. De oorzaak van zijn gedrag was pure angst en slechte training. Ik was niet bang en ging de uitdaging met vallen en opstaan aan. Elk probleem dat er op mijn pad kwam loste ik op. Als hij de trailer niet in ging, dan verzon ik iets zodat het wel lukte. Voor zijn singelvrees had ik een inventief antwoord. Ook de hoefsmid en de dierenarts waren uiteindelijk geen probleem meer. Eenmaal in aanraking met de methode van Andrew McLean gekomen, kon ik de puntjes op de i zetten. Uiteindelijk had ik een paard, waarvan mensen zeiden: “Ja maar jij hebt makkelijk praten, die van jou is zo braaf”.

Toch knaagt er bij mij iets. Ik speel met de gedachte dat ik met de kennis die ik nu heb, veel problemen had kunnen voorkomen. In plaats me te richten op de oplossing had ik zijn gedragingen voor kunnen zijn. Dat is een pijnlijke constatering. Zeker nu mijn paard na een lange periode van blessures met pensioen gaat.

Ik weet dat hij nergens meer plezier zal hebben, dan waar hij nu staat. In de wei omringd met vriendjes, zal hij niets te kort komen. Toch blijf ik het jammer vinden. Nu bij mij het kwartje is gevallen, had ik dat zo graag aan hem laten zien en me zelf aan hem bewezen. Zo kom ik toch min of meer tot de conclusie, dat mijn leerlinge in zekere zin gelijk had. Ik had mijn eigen paard beter kunnen trainen en er hoogst waarschijnlijk meer uit kunnen halen. Maar of hij verpest is, dat is de vraag. In plaats van dat ik hem leerde hoe hij zich moest gedragen, heeft hij mij uiteindelijk geleerd hoe ik met hem om moest gaan. Daar ben ik hem eeuwig dankbaar voor. Nu is de tijd om hiervan te profiteren en me samen met een ander paard in het avontuur te storten. Dit keer goed voorbereid op de mooie tocht langs de leerweg van het paard. 

Dit bericht is geplaatst in Uncategorized en getagd, , , , , . Bookmark de permalink.

Reacties zijn gesloten.